Arabamı Koreli bir şirkete ait binanın yakınlarına park ettiğimde, etrafımda bulunan evlere dikkatlice bakmaya başlamıştım. Los Angeles'ın Wilshire bulvarı çevresi Beverly Hills bölgesini aratmayacak tipten evlerle doluydu.

Tekrar dışarı çıktıktan sonra, bir süre arabanın içinde oyalanarak önümde bulunan 3 saati nasıl değerlendirmem gerektiğine karar verecektim. Bir yerlerden kahve buldum. İrlanda Kremi de. Müziği açtıktan sonra bu ülkede geçirdiğim son 3 seneyi düşünmeye başladım.

Bu şehri sevmiştim. Çevresini de. En çok San Diego şehri hoşuma gitmişti. Irvine yaşamak için fena sayılmazdı. Biraz daha uzaklara gidersek, Santa Barbara ve çevresi de büyüleyiciydi diyebilirim. Bunlar bilinen yerler. Ya bilinmeyenler. San Diego yakınlarındaki Temecula son zamanlarda sık sık gittiğim yerlerden biriydi. Oldukça güzel bir şehir. Rancho Cucumango, hatta Riverside bile iyi sayılabilir. Kuzey şehirleri de güzeldi. Pasifik Yolu üzerinde gördüklerimin hemen hemen hepsini sevmiştim. Palm Springs'i unutmamak lazım. Değişik bir yer. Ya Long Beach. Şöyle böyle bir yer.

Sonra diğer şehirleri düşünmeye başladım. Eskide kalanları. Moskova, Samara, Minsk, Vilnius, Kiev, Alma-Ata, Taşkent, Çimkent, Yerevan, Tiflis ve diğerleri. Sonra da aklıma, İstanbul, İzmir, Antalya, Bodrum ve yaşadığım şehir olan Ankara geldi. Bazılarını sevmiştim, ama bazılarından da nefret etmiştim. Bazıları için hiç bir şey hissetmemiştim. Neden?

Arabanın içinde bu düşüncelerle eğlenirken, yanıma yanaşan polis arabasını farketmemiştim. Aynadan memur ile göz göze geldik. Işıklar yandı. Kırmızı ve Mavi. Ellerimi direksiyonun üzerine koydum. Memur arabadan indi. Arabamın arkasına geçti ve plakaya baktı. Sonra yanıma geldi. Camı tıklattı. Hızlı bir şekilde açtım.

"Merhaba. Bayım arabanın içinde ne yaptığınızı sorabilir miyim?"
"Merhaba. Konsolosluktan pasaportumu alacağım. Biraz zamanım var. Onu da arabada geçirmeye karar vermiştim"
"Anlıyorum. Ehliyetiniz ve sigortanız lütfen?"
"Tamam"

İstediklerini verdim. Memur sakin bir şekilde arabasına gitti. Bilgisayardan beni kontrol edeceğini biliyordum. Aynadan göz göze geldik. Eliyle beni çağırdı. Yanına gittim. O da dışarı çıktı. Sanırım benim iki katım kadardı. Tabi kurşun geçirmez yeleğin vermiş olduğu ekstra iriliği unutmamak lazım.

"Emin, burası nezih bir bölge. Sizi gören birisi, 911'i aramış. Ne kadar süredir arabadasınız bilmiyorum ama herhalde birileri sizden şüphelenmiş"
"Tamam. Anlıyorum"
"Burada yaşayanların çoğu finans ile meşguldürler. Kimisi evinde çalışır, kimisi ise şehir merkezindeki pahalı ofislerinde. Bu nedenle buranın sessiz kalması bizim için önemlidir"
"Tamam, gidiyorum"
"Benim için bu iyiliği yaparsanız günüm sakin başlamış olur"
"Anlaştık"
"Buradan sağa dönün. Wilshire bulvarından ilerleyin. BMG binasını gördükten sonra sağda bir Starbucks var. Kahveyi sevdiğiniz belli. Zamanınızı orada geçirebilirsin"

Arabayı çalıştırdım. Memur arabasına geri dönüyordu. Evin birinden çok şık bir bayan çıktı. Memura doğru ilerlemeye başladı. İçimden bir ses beklememi söyledi. Neden bilmiyorum. İkisi konuşmaya başlamıştı. Beklemekten vazgeçtim. Tam o sırada, memurun eli ile durmamı işaret ettiğini gördüm. Durdum. İkisi beraber  bana doğru yürürlerken, ben de arabadan dışarı çıktım. Memurun temiz ve ütülü üniforması, bayanın ise son derece şık kıyafetini bir an gördükten sonra, kendi kıyafetimin iyi olmadığını düşündüm. Öğrencilik işte.

"Selam, özür dilerim, polisi ben aradım. Ama bu aralar burada bir kaç hırsızlık olayı olduğunu duymuştum. Sanırım panikledim."
"Bayan! Beyefendi de Starbucks'a gidiyor. Bir sorun olmadığını düşünüyorum"
"Evet. Starbucks'a gidiyorum"
"Anlıyorum ama çok üzgün olduğumu tekrar belirtmek isterim. Lütfen yanlış anlamayın"
"Tamam önemli değil. Sizi anlıyorum". Kısa bir sessizlik oldu.
"1 dakika siz nerelisiniz?"
"Türk"
"Ne tesadüf ! Benim eski eşim de bir Türktü. Size kendimi affettirmek için bir önerim olacak. Starbucks'a gitmek ve orada beklemek yerine, benim misafirim olabilirsiniz. Kahvem de var."
"Çok naziksiniz. Sizi rahatsız etmek istemem, ayrıca ben sigara da içiyorum, Starbucks'ın bahçesi (Her zaman olduğu gibi) bana daha uygun olacaktır"
"Ama ısrar ediyorum. Memur beyi devreye sokmamı istemezsiniz herhalde"
"Emin, karar senin, ama bayanın teklifini geri çevirmemeni önerebilirim"
"Tamam anlaştık"
"Yaşlı arabanı şu evin girişine park edebilirsin"

Arabaya geri döndüm. Konuştuğum bayan ise beklenmedik bir şekilde sormadan arabamın arkasına atladı. Alışkanlık işte, şöför tarafından kullanılan arabalarda hayat geçince insan ister istemez bu tip bir hareketi kolaylıkla yapabilir. Garaj girişine doğru döndüm ve rampaya park ettim. Karışık duygular ile birlikte bayanı takip ettim. Her zaman merak ettiğim evlerden birisini nihayet yakından tanıyacaktım. Ne şans!

"Ne tür kahve seversin"
"Kolombiya ve eğer varsa süt ama tam yağlı olanından"
"Ne komik, bu ülkede artık kahve içmek bile zor hale geldi. Eskiden kahve kahveydi. Süt de süt. Şimdi yok şu kahveden olsun, ama içine şundan da ekle; süt şöyle olsun ama bundan kesinlikle olmasın. Bu yüzden kahve ısmarlama süresi 1 dakikadan 10 dakikaya çıktı"
Güldüm. "Evet haklısınız. Bu arada benim ismim Emin"
"Memnun oldum. Ben de Angie. Aslında Angela. 41 yaşındayım ve hala borsa ile uğraşıyorum. Ya sen nesin?"
"Ben MBA öğrencisiyim. Eğitim bitti.  Sanırım, geri döneceğim"
"Bak seninle konuşacak başka bir konu daha çıktı. Bay MBA. Istanbul, ha."
"Hayır. Ankara"
"Ok, ben kahveyi hazırlarken sende arka bahçeye çık. Ben de orada çalışmaya devam edebilirim. Zaten bugün yavaş bir gün. Umarım köpeklerden korkmazsın!"

Evi dolaşmama izin verdi. Ama üst kata çıkmadım. Evin bir köşesinde Türkiye'den alınmış olduğu belli bir takım şeyler vardı. Sonra balkona yöneldim. Son derece iri bir köpek ile burun buruna geldim. Sadece havayı koklamakla yetindi. Ben de anlamsız bir şekilde başını okşadım. Dışarı çıktım. Olağanüstü büyük ve güzel bahçeyi önüme alacak şekilde oturdum. Düşüncelere devam etmenin tam zamanıydı.

İki saatten fazla Angie ile konuştuk. Aslında o konuştu desem yanlış olmaz. Zamanım dolmuştu. Angie sigarayı yeni bıraktığını söylemişti ama şimdi elimde boş bir paket vardı. Koca bir paketi beraber tüketmiştik. Bir kaç fincan da kahve. İki telefon ve bir cep telefonu sık sık konuşmamızı yarıya bölmüştü. Kimi zaman küfürlü konuşuyordu, kimi zaman da çok sakin ve nazik. Bazen heyecanlanıyordu. Bazen de sadece karşı tarafı dinliyordu ya da dinler gibi gözüküyordu. Senelik 360 bin dolarlık kontratla çalışan birisinin hayatından bir kesiti canlı bir şekilde izliyordum. Ne şans!

"Gitmem gerek her şey için size teşekkür ederim"
"Bak ne diyeceğim. Pasaportunu al. Saat 3 gibi tekrar gel. Seni arkadaşlarımla tanıştırmak isterim. Bana sorduğun soruların cevaplarını bulman daha kolay olacak"
"İsterdim ama gitmem gerekiyor"
"Peki saat 4 gibi gel o zaman"
"Anlamadım?"
"Bak, ben oldukça güçlü bir insanım. Hep tek başımaydım hala da öyleyim. Hiç bir şeyden korkmadım. Zaten korksaydım bulunduğum yere gelemezdim. Ama bugün kendime yakışmayan bir şey yaptım. İlk defa korktum. Polisi aradım. Çok üzgünüm. Bu durumu telafi etmem gerekiyor. Hem senin için hem de kendim için. Bilmem anlatabildim mi?"
"Saat 3'de görüşürüz o zaman"

Pasaportumu aldıktan sonra, aklıma "Venice Beach" geldi. Bir telefon buldum. Orada yaşayan bir arkadaşım vardı. Uzun zamandan beri görüşmemiştik.

"Chiyo selam, Emin ben.Yakınlardayım sana uğramak istedim"
"Selam. Tamam. Unutmadan saat 4 gibi işte olmam gerekiyor"
"Süper! Bana uyar"

Adresi aldım. Yaklaşık 30 dakika sonra evini buldum. Chiyo pencereden bakıyordu. Dışarı çıktı. Birbirimize sarıldık.

"Uzun zaman oldu. Nasılsın?"
"İyi değilim. Evet, uzun zaman oldu"
"Ne oldu?" Takashi mi?"
"İyi değilim çünkü Takashi Tokyo'ya dönmek zorunda kaldı. Hadi eve gel"
"Boşver plaja gidelim biraz dolaşırız"

Venice Beach'de saatlerce dolaştık. Paten yapanlara baktık. Müzisyenler ve ressamlarla ilgilendik. Hediyelik eşya satan dükkanlara girip çıktık. Bazı şeyleri anlatmak imkansızdır. Onun için Venice Beach ve içinde görebileceğiniz yaşamı sizlere bırakıyorum. Umarım bir gün yolunuz düşer.

"Emin, benim şehrim Kyoto. Çok tutucu bir yer. O hayattan kaçmak istedim. Tek istediğim, daha medeni bir şehre kaçmaktı. Tek hayalim buydu. Sonra, benimle bu hayatı paylaşabilecek birisini aradım. Yeni bir hayali kovalamaya başladım. Onu da yakaladığımı sanmıştım. Ama öyle değilmiş. Bu çok sevdiğim şehir artık bana yabancı. Üstüme geliyor. Artık onu tanıyamıyorum. Hepsi bu"
"Merak etme geçer"
"Ne geçer? Artık hayallerim burada yaşayanların hayalleri ile aynı. Ne kadar kötü"
"Bence çok kötü değil. Etrafına bakarsan şehrin dinamiği içinde kaybolmanın an meselesi olduğunu görebilirsin. Eğer buna izin verirsen her şey yoluna girecektir"
"Artık bu şehri sevmiyorum. İçinde kaybolmak da istemiyorum. Benim istediğim başka bir şey ama ne olduğunu bilmiyorum"
"Evet, anlıyorum, zor bir durum"
"Palm Springs'e gideceğim. Belki de San Diego iyi olabilir. Ne dersin?"
"Ben olsam burada kalırdım. San Diego'yu seviyorum ama yine de burada kalırdım"
"Yavaş yavaş dönelim. İşe gitmem gerekiyor"

Tekrar yola koyuldum. Konsolosluğun önünden geçtim. Sabah park ettiğim garaj girişi doluydu. Hatta sokakta yer yoktu. Angie'nin evinin önünde en az 10 araba vardı. Tanımadığım bir kalabalığa girme fobim bu sefer ortalarda gözükmüyordu. Arabayı başka bir sokağa park ettim. Angie için aldığım şarap ile birlikte yürümeye başladım. Kapıyı çaldım. Tanımadığım bir tip kapıyı açtı. Sanırım hizmetçiydi. İçeri geçtim. Masanın etrafında tarzları ile benden çok farklı sadece erkeklerden oluşan bir grup hararetle bir şeyler tartışıyordu. Angie yanıma geldi.

"Millet. Bu size bahsettiğim kişi"
"Merhaba, ben Emin. Tanıştığımıza memnun oldum."
"Önce erkekleri tanıştırayım. Mark, New York. Bender, Frankfurt. Christopher, Ohio. Stelios, Atina. Terry, Ottowa, Kanada. Barry, Irvine. Thomas, Oregon. Mane, Portekizli ama Brezilya'dan geldi. Paul, Manchester. Fabrice, Paris. Andrew, Londra ve meşhur Micheal, New York. Neden meşhur olduğunu o sana anlatır herhalde. Kızları tanıştırma işlemini sonra yaparım çünkü onlar mutfaktalar şu anda"

Masaya oturdum  ya da bir yerlere sıkıştım demek daha doğru olacak.

"Tekrar merhaba. Angie söylemiştir, ben gezilerimle ilgili notlar alıyorum. Sizlere şehirler hakkında bir kaç şey sormak isterim. Eğer izin verirseniz,  başka şeyler de sorabilirim"

Bir Los Angeles günü bitmek üzereydi. Pasifikten gelen rüzgar ile birlikte gece başlıyordu. Son zamanlarda yakalamış olduğum özgürlüğün hoş ağırlığı ile birlikte ilginç bir LA gecesinin beni beklediğini sezmiştim. Diğerleri ise başlarına ne geleceğini bilmeden kibarca sorularıma cevap veriyorlardı. Bir an evi aramayı düşündüm, sonra vazgeçtim. Muhtemelen Remzi en sevdiği yemeklerden birini yapmakla meşguldü, ya da uyuyordu. Ben ise neden Los Angeles'da kalmamam gerektiğini öğrenecektim. İlginç bir tesadüf net cevapları beraberinde getiriyordu.  Net cevaplar. Hepsi yıllar sonra başıma gelebileceklerin bir özetiydi. Evet, bu durumda eve dönemezdim. Sanırım, bir Los Angeles gününü tamamlamadan eve dönmek doğru olmazdı.