Yazd’lılar oldukça pratik insanlar olmalılar. Yazları çok sıcak olan bu kent, rüzgar kuleleriyle ünlü. Rüzgar kuleleri adeta açık havalandırma sistemi gibi çalışıyor. En küçük bir esintiyi havada yakalayıp aşağılara gönderiyor. Dört bölümden oluşan bu kulelerde bacalar sıcak havayı yakalayıp eve girmesini önlüyor, ve rüzgarın dolaşımını sağlıyor  Eve giren kuran ise serin su havuzuyla karşılaşıyor ve havayı soğutuyor, daha sonra sıcak hava yükselip başka bir bacadan dışarı atılıyor. Meydandaki caminin minarelerinden bakıldığında ise şehrin gizemini büyük ölçüde bu kulelere borçlu olduğu görülüyor.
Kentin güney  kıyısındaki çıplak tepelerde Zerdüşt mezarlığı ve sessiz kuleler hala sessizliğini koruyor. Bunca tarihsel bir bölgeye, sanki herhangi bir sokağa, mezarlığa girilir gibi giriliyor. Girer girmez de,  düşsel bir rüzgar sizi buradaki insanların gündelik yaşamlarına götürüyor: Komşu mutfağı, odaları. İki tepede yer alan mezarlık, orada yaşayanların gün ve gecelerine hakim sanki. En baş köşede:  sonraki hayat.
 
Yazd’ı keşfetmek için  labirenti andıran eski  dar sokaklarında kayboluyorum. Her kapıdan içeri zihinsel bir giriş yapıyorum. Tokmakları, eşikleri kazıyorum zihnime.Görmezlikten geliyorum  İmam Humeyni Caddelerini, Azadi Meydanlarını. İran daha da güzelleşiyor gözümde.

28 Ekim Tahran

Tahran’a dönüyorum. Şirin’in ailesi yine şen şakrak. Teyze yemek veriyor Azadi Otelde. Tahrandaki ilk günümde onların bile bilmediği, hiç gitmediği  Ebret Müzesine gittiğim için bayan Ebret olmuştum, şimdi de Yazd’a gittiğim için Yazdi oluyorum. Şirin’in dayısı Kore’nin İran’la dayanışmasını ve Amerika’yı bunalıma sokmak için nükleer deneme yapmasını anlatıyor. Çok gülüyorlar. İsrail bombalarından sonra   Beyrut’ta kırılan camların nasıl bir günde  onarıldığından, ve Avrupalıların verecekleri paraya gerek kalmamasından söz edip daha da gülüyorlar.
Gülümsüyerek ayrılıyorum İrandan.

Sema Öğünlü