21 Temmuz 2007

Tanrım, hiç durmayacak bu muson!     Music to my ears!
Eğer bugün Katmandu’ya dönemezsek yarın İstanbul uçağına binemeyeceğim!  Hemen ‘Ne işim var benim Pokara’da’ moduna geçiliyor. Aman bir panik, bir heyecan!
20 yıllık Maruti bu musonda nasıl çekecek o dağları? Yolda heyelan olmuşsa, yol kapalıysa geri dönmek var yine Pokara’ya! Dönememek de var aslında! Yolda iki üç gün bekleyenler olduğunu duymuşluğumuz ve okumuşluğumuz var hani!  Zor bulduğum dönüş biletini kullanamazsam bir daha hangi tarihe dönüş bulurum, Buda bilir!
Bikiş’in yüzüne bakıyorum. Endişeyle televizyon izliyor!  Nasıl diye sorunca da ‘NO GOOD’ diyor! İyice dağılıyorum! Bikiş’i ilk kez böyle gergin görüyorum. Onu daha da germek istemiyorum! Ama neredeyse yirmi yıllık bir  Maruti ile Himalaya eteklerinde  muson altı olmak fikri beni ürkütüyor!
Havaalanını arıyoruz. 11 uçağı kalkmamış, 14:00 te bir uçak daha varmış ama ‘No Promise’ bir uçakmış!
Evet, anlaşılan başka çıkar yolumuz  yok..Yallah Allah Buda deyip atlıyoruz arabaya.  Bikiş önce lastikçiye, uğruyor. Binbir yamalı iç lastiğe birer yama daha attırıyor, sonra da ön sol lastiğin şişirilmesini istiyor ama adam vaktim yok diyor….
Çıktık yola.  Yapacak hiçbir şey yok. Kaderimiz boynumuza dolanmış. Aklım yamalı  lastikte.
Pokara’dan çıkıncaya kadar akla kara. Yollar ıslak. Ancak belki de hafta sonu olduğu için fazla trafik yok. Bu da bir şey.
Yol alıyoruz. Hem de hiçbir yaramazlık olmuyor. Arabanın da bozulacağı filan yok! Bikiş bizi altı saat süren bir işkenceden ve bir kaç yürek hoplatan sollamalarından sonra sağ salim Katmandu’ya getiriyor. Sürpriz gibi bir şey!
Tibet Guest House da arabadan indiğimizde, dizlerimiz tutuk. Çöküyoruz bahçedeki koltuklara ve Gorkhalarımıza kavuşuyoruz.
Harika bir sürpriz: Naoko ve Scott bizi görmeye gelmişler. Bizi çok güzel bir  Thai restorana götürüyorlar. Şımarmamız için her neden var. Biz Pokara’dan başarıyla döndük, her şeyi yeriz modundayız!
Ve her şeyi yiyoruz!
Akşam Tibet Guest House’a dönüyoruz. Son Gorkhalarımızı dipliyoruz. Odalardan birinden tuhaf tuhaf bağıran bir kadın sesi duyuluyor. Aile içi şiddetin çok yüksek olduğu bir kent Katmandu. Aklımıza  hemen ‘şiddet gören kadın’ görüntüsü düşüyor. Ses giderek bir histeri krizine dönüşüyor, anlayamıyoruz ne olduğunu. UN görevlisi olduğunu tahmin ettiğimiz ve handiyse on gündür otelde kaldığının bildiğimiz bir erkek bize geliyor ve ‘duyuyor musunuz siz de?’ diye soruyor. ‘Bu aile içi şiddet. Buna son vermeliyiz. Burada böyle şeyler olmamalı. Hadi gidelim ve onu uyaralım!’ Hemen fırlıyoruz yerimizden. Zaten bilmem kaçıncı Gorkhaları dikmişiz. ‘Evet , biz aile içi şiddete karşıyız, ve kim yapıyorsa bunu, terk etmeli burayı!’ bir yandan bitişikteki otelin merdivenlerini tırmanıyoruz, bir yandan da bağırıyoruz: ‘Biz buraya bunları görmeye ya da duymaya gelmedik!’ Burada böyle şeyler  istemiyoruz!’ Aklı başında birkaç kişi bizi engellemeye çalışıyor. Gürültülerin oradan gelmediğini anlatmaya çalışıyor, yanlış bir iş yaptığımızı söylüyorlar ama nafile! Baskın basanındır şeklinde bir oda basılıyor amma ve lakin içeriden gençten yabancı bir çocukcağız çıkıyor! Yanlış adres!
Otelimize döndüğümüzde çalışanlardan biri olayı izah ediyor. Efendim, müşterilerden bir kadıncağız bacağını kaybetmiş. İlacını almadığı zaman böyle bağırıp çağırırmış. Arada bir de ayinimtrak sesler çıkarırmış. Kocası gelecek ve ilacını getirecekmiş. Şu an yalnız değilmiş. Merak etmiyelimmiş.Yanında birileri varmış!

Kendimi oldukça aptal bir  Batılı gibi hissediyorum. Bu  aptal halimle de elalemin işine karışmak daha da vahim bir durum yaratıyor!

22 Temmuz 2007

Son günüm. Akşam İstanbul yolcusuyum.
Pashupati’ye gidiyoruz. . Pashupatinath aslında Şiva. Hem Budistlerin hem de Hinduların ziyaretine açık. Sizi ilk önce hop hop zıp zıp maymunlar karşılıyor hemen. Aman ne de güzel emziriyorlar bebişlerini. Aman ne de sevecenler! Hiç de saldırgan değiller. Elinizde fındık fıstık görgüsüzce dolaşmadığınız sürece.

Yoğun bir yanık kokusu geliyor burnuma. Hemen o yöne doğru kayıyor ayaklarım. Merak had safhada. Kokunun tüm tahammül edilemezliğine rağmen karşı banklardan birine yerleşiyorum. Bagmati nehrinin diğer yakasında 2 kişi yakılıyor. Sanıyorum bir üçüncüsü de yakılmayı bekliyor. Hiçbir tören belirtisi yok. Günlük hayatın bir parçası bu sanki yakılmak. Hani akşam yemeği yersin ya. Ya da sabah gerinerek başlarsın yeni bir güne..Etrafta ağlayan, dövünen, ağıt yakan kimse yok.  Biraz tepeden bir müzik sesi geliyor. Genç bir kadın sesi yanık yanık şarkımsı bir şey söylüyor. İnsanlar toplanmış onu seyrediyorlar. Sanki bizim ölünün ardından okunan mevlitlere benziyor. Ama yine de ne ağlayan ne sızlayan görülüyor ortalıkta.

Çok dikkatli olmaya çalışıyoruz, çünkü kendi kültürümüzden o kadar farklı bir kültür ki, ve o kadar tanımadığımız bir kültür ki, yanlış bir şey yaparız diye çekiniyoruz. Uzaktan çekilmiş birkaç fotoğrafla yetinip, o anı, orada yaşamaya çalışıyoruz.

Ve o an kelimelerle anlatılamayacak kadar  derin. Bizi sürüklüyor, belki de Bagmati nehrinin derinliklerine.

Bikiş beni havaalanına bırakıyor Bagmati macerasından sonra. Ölüm sessizliğine bürünmüş halimle hem de.

Uçağa biniyorum ve bu dünyanın en tevekkül sahibi insanlarına içimden bir öpücük ve bin teşekkür yolluyorum.

Ben zamanı Katmandu’da da yavaşlatamadım. Sizi bilemem.
 
Sema Öğünlü