Sokağa adımımızı atar atmaz bilim kurgu eserlerinde aslında canlı bir beden olduğunu sonradan anladığınız bir gezende olduğumuzu düşünüyordum ki beni bu hayalimden dudaklarının üstüne kömürden bir külhanbeyi tarzı bir bıyık kondurmuş çıplak ayaklı bir oğlan çocuğunun iki taraflı deri küçük davulundan çıkarmaya başladığı ritimler uyandırıverdi. Ve ona yine kendisi gibi çıplak ayaklı, kocaman gözlerindeki gülümsemeyi bembeyaz dişleriyle güçlendiren ve hemen önümüzde köprü pozisyonundan amuda kalkıp, çember taklayla gösterisine son veren kız kardeşi eşlik ediyordu. On rupinin çok ya da az olduğunu ifade eden hiçbir mimik yapmadan parayı aldılar ve hemen önümüzden yürümeye devam ettiler. Sıradan bir binanın alt katına yapılmış ön cephesi tamamıyla açık küçük bir mağaza büyüklüğündeki tapınağı gördüklerinde yönlerini değiştirip içeri girdiler. Biz de ilk kez böyle altın sarısı heykel ve heykelciklerle dolu rengarenk bir tapınak gördüğümüz için bakışlarımız onların üzerindeydi. Kısa dualarının ve selamlarının ardından bizim verdiğimiz on rupiyi orada bulunan din adamının onları kutsayıcı bakışları arasında yardım kumbarasına attılar ve ayak tabanlarını daha da kalınlaştıracak yollarını sürdürmeye devam ettiler.

Delhi kaldırımlarında iki tür insan var diye yazmışım notlarıma: Birincisi, o kaldırımdan geçenler, yürüyenler, varması gereken yerler olan insanlar. İkincisi ise o kaldırımda yaşayan insanlar. Kaldırımın bitip binalarla birleştiği yere kartonlarını, örtülerini sermiş ve o örtülerin hemen önüne yakılmış küçük ateşin başında duran insanlar. Leğenin içinde temizlenmeye çalışan yorgunluktan çökmüş omuzlarını taşımaya çalışan bir yaşlı-genç ve çocuğu ya da kardeşi olabilecek bebeciğin ondan biraz ilerde tuvalet ihtiyacını giderdiği kaldırım-evler. Şeker kamışını ezip suyunu çıkaran makinelerin gürültüsünü bastıran korna sesleri, geçtiği yerlerdeki egzoz kokusunu kesen haşlanmış yumurtadan yapılan yiyeceği satan arabalar ve sokak aralarında onlara dâhil olan dilenciler, inekler ve köpekler…

Dev bir puf böreğini andıran yağda kızartılmış pişimizle komposto tabağından biraz daha küçük bir tabakta getirilmiş safran, muskat, kimyonla keskinleştirilmiş kıvamlı bir suyu olan nohudu yerken bunları düşünüyordum. Ardından da şişe dizilmiş gril peynir ve yine bana göre çok yağlı olan lavaşla yememiz için kıvamlı, acı ve safranı çok yeşil mercimek geldi. Tıklım tıklım olan ve oturana kadar bizim de ayakta bir süre geçirdiğimiz bu vejetaryen restoranında insanların masalarında ne en çok yeniyorsa biz de onları sipariş etmiştik. Safran ve çok yağlı lavaş türleriyle pek aram olmasa da nohut ve mercimeğin bu kıvamlı ve farklı baharatlı hali hoşuma gitmişti.

Ama bu sefalet ve fakirlik orada aldığım Men’s Health-India, Topgear-India, Traveller-Indıa gibi dergilerdeki Hindistan’la ciddi bir tezat oluşturuyordu. Otomotiv, telekomünikasyon, internet, değerli taşlar ve işlenmesi, baharat, yazılım, turizm, demir-çelik, pamuk ve işlenmesi gibi dev sektörlerin içinde bir avuç da olsa zengin insanlar ve onların lüks yaşamı gizliydi. Ve bu Hindistan dünyanın en büyük, kazalarıyla ve gecikmeleriyle ünlü demiryolu ağı ve nerdeyse şehirlerarası otobüs şirketi sayısı çokluğundaki iç hat uçuşlarıyla birbirine bağlanıyordu. Bu satırlar ancak şehrin o havasından kurtulup altı fazından ikisi bitirilmiş modern ve temiz metro istasyonuna girip kendimi geniş vagonun içine bıraktığımda tüneldeki reklam panosunda yerel hint kıyafetlerini modern bir çizgide tekrar yaratan bir giyim firmasına ait bir kostümü Dave Gahan’ın üstünde gördüğümde zihnimle buluşabilmişti.

Delhi ile yazılacaklar söylenecekler bir akşamüstü geçirdiğim süre içerisinde bile bu kadar çoksa şehri gezip tanıdıkça neler çıkabileceğini aklıma bile getirmek istemedim.

Ertesi sabah iç hatlar havaalanına doğru bir Ambassador Avigo 1.8le yola çıktığımızda cezamı tamamlamak üzere şoförün yanına oturdum. Sabah; dün akşamüstü ve akşam göre şaşkınlığımızı atmış biraz daha bilerek bakıyorduk şehre. Caddeler biraz daha hoş gözükmeye başlamış, trafik biraz daha makul akmaya başlamıştı ki Roza’nın bir çırpıda ağzından “Mustafa Kemal Atatürk” çıktı. Kafamı çevirdiğimde Mustafa Kemal Atatürk Caddesi sağımızda kalmıştı bile. Süren dev üst geçit inşaatları arasından, bakımlı bahçeleri olan askeri üsleri geride bırakıp alana ulaşmıştık.

Dış hatlardaki güvenlik benzeri kontroller sonrası birer internet çıktısı olan biletlerimizi gösterip uçuş kartlarımızı aldık. Ve uçağın camından baktığımda Jet Air, Sahara, Goair, Air Deccan, Kingfisher şirketleri onlarca farklı şehre uçmaya hazırlanıyordu.