"Rusya'nın iki büyük derdi var" dedi şoför, "Aptallar (duraki) ve yollar (darogi)! İşte bu kadar." Sonra sunturlu bir küfür savurdu. Emektar Lada'sını feci bir çukurdan kılpayı kurtarmış ama 10 metre gitmeden bir başkasına düşmüştü. Dağ başında değil, Moskova'nın göbeğinde bir sokakta gidiyorduk. "Ah Rusya Rusya!" dedi yaşlı şoför öfkeyle ve dua okur gibi küfür mırıldanmaya devam etti. Ben, bu durumlarda bir taksi müşterisinin yapması gereken ideal şeyi yaptım ve mütemadiyen "Haklısınız, haklısınız" dedim.

Size bir akıl vereyim mi? Yabancısı olduğunuz bir ülkenin nabzını tutmanın en kestirme yolu sokağa çıkıp bir taksi çevirmektir. Sonra, 'Ne olacak bu memleketin hali?' diye sorduğunuzda, hangi ülkede olursanız olun muazzam bir analiz dinlersiniz. Ciltlerle kitap devirmekten daha yararlıdır bu yöntem. Hele Rusya'da, insanlarının tıpkı bizim gibi sürekli devletten, bürokrasiden, rüşvetten yakındığı bir ülkede kesin sonuç verir.

Moskova'da 'sarı taksi' uygulaması çok yaygın değildir. Ama cadde kenarında elinizi kaldırdığınızda duracak her araç, fiyatta anlaşırsanız emrinize amadedir. Bu bazen üst düzey bir bürokratı evine bırakıp boş dönen son model bir siyah BMW, bazen 'ek iş' yapan bir ambulans, ama genellikle eski püskü bir Rus arabası olur. İşte emekli demiryolu makinisti Afonasis'in arabasına öyle bindim.

Moskova'nın yolları, bizim kaldırımlar gibidir. Her sene yeniden döşenir ya da yamanır. Afonasis buna takmış. Bildik dertlerden mustarip: "Ben Finlandiya'yı gördüm. Orada iklim bizimki gibi. Hep kar, kış. Ama yolları mükemmel. Neden? Çünkü onlar hırsızlık yapmıyor. Bizde her yıl yollar yenilenmeli ki birileri para kazansın. Ah dostum, bu Rusya'nın yolları ve aptalları yok mu!"

Afonasis bir seferinde İngiliz bir gazeteciyi, Moskova'nın biraz dışındaki uzay merkezi Korolyev'e götürüyormuş. Uzaydaki astronotlarla bu merkezden canlı yayın basın toplantısı yapılacakmış. Gerisini Afonasis anlatıyor: "Ama yol o kadar kötü ki, bomba atılmış gibi. Güç bela sürüyorum arabayı. Ve feci bir çukura düştük, araba orada kaldı. Gazeteci toplantıya yetişemedi. Ben şaka yaptım. 'Ruslar uzaya gitmeyi başardı ama yol yapmayı başaramadı diye yazsanız daha ilginç bir haber olur' dedim. İngiliz işine karışmama çok bozuldu. Halbuki iyi haber olmaz mıydı? SSCB uzayda Amerikalıları geçmek için uğraşacağına düzgün yol yapsaydı ömrü daha uzun olmaz mıydı?"

Ben ihtiyatı elden bırakmadım, tartışmaya girmedim, "Haklısınız, haklısınız" dedim hararetle. Benden destek aldıkça coştu Afonasis. Bir çukurdan çıkarken "Tanrım demiryollarından hiç emekli olmamak varmış. Ne güzel kayıp giderdik rayların üstünden, çukur filan yoktu" dedi. Bir başka çukura düşerken "Ama üzülme, aptalların yerini akıllılar alıyor yavaş yavaş. Bak Putin hırsızları birer birer kovuyor. Gerçi hâlâ çok yumuşak davranıyor, yumruğunu vurmalı bu aptalların kafasına!" dedi. "Sizde nasıl? Bir arkadaşım Antalya'ya gitti, çok beğenmiş yollarınızı" dedi.

Gideceğimiz adrese kazasız belasız geldik. Anlaştığımız parayı ödedim. "Gogol boşa söylememiş yoldaş" dedi, "Rusya'nın iki derdi aptallar ve yollar." Gogol'e rahmet okuyarak uzaklaştım. Afonasis gazlayıp gitti. Taa ki bir sonraki çukura kadar.

Kaynak:Radikal Gazetesi

SUAT TAŞPINAR'IN KİTABI ÇIKTI
E L D E  V A R  M O S K O V A

SUAT TAŞPINAR'IN DİĞER YAZILARI

{modulebot module=İLGİLİ LİNKLER}