Karlarda yakamoz oluşturan güneş ışınları; kardelen çiçeği gibi şanslı olmayan kır çiçeklerinin biran önce doğaya saçılmasına yardımcı oluyor… Derelerin sabun köpüğü gibi çağıldaması, dağların beyaz örtüsünü silerken; karların yerini alan çiçekler, bedenimi ve ruhumu kendi kokusuna çekiyor…

En azından haftanın bir iki günü tabiatla baş başa kalma isteği son zamanlarda pek çok insanın arzulayıp ta gerçekleştiremediği bir durum. Yaşadığım yöre nin küçük olması itibariyle biz şanslı olsak ta aynı şansa sahip olmayan birçok insan mevcut.
Ben de gezgin ruhumun peşinden giderek, 22 Mayıs 2006 günü TRADOST kulübünün üyelerinin izini sürdüm. Hepside doğa yürüyüşlerinde ki huzuru yakalamanın peşindeydi. Rotamız Doğu Karadeniz dağlarının doğudan batıya geçişini sağlayan cami boğazı geçidi, deveboynu tepesi(3112) ve Çağıl göl idi.

En azından haftanın bir iki günü tabiatla baş başa kalma isteği son zamanlarda pek çok insanın arzulayıp ta gerçekleştiremediği bir durum. Yaşadığım yöre itibariyle biz şanslı olsak ta metropol’lerde aynı şansı kullanamayan pek çok insan mevcut.
Mayıs ortasında olmamıza rağmen tüm gövdesiyle karlarla kaplı deveboynu tepesinin eteklerinde oluşan Çağıl göl ilk mola yerimizdi. Değerli başkan, havanın güzel olmasını benim ilk gezim olmasına bağlarken; bense start noktasına getiren aracın lastiğinin patlamasını uğursuzluğuma bağlıyordum. Bu yürüyüş mesafemizin 6 km. daha uzaması demekti.

Biz yola koyulurken ayaklarım yenilediğim ayakkabılarımla dost olmaya çalışırken hayli bir mesafede almıştık. Bu aralar havaların düzelmesiyle erzak yüklü araçlarla yaylalara çıkan yaylacılar zaman zaman yanımızdan geçiyorlardı. Programın aksamaması için bir kamyonetin kasasına atlayarak rota başlangıcına kadar geldik. Rakım yükseldikçe karların yer yer erimemiş olması bize pamuk tarlasında yürüyor izlenimi veriyordu. Eriyen karların suları dereleri taşırıyor etrafa yayılan beyaz sabun köpükleri yüzümüzde kaybolurken karşı kıyıya geçmemiz engelleniyordu. Grupta çözüm bulmak o kadar kolaydı ki yardımlaşarak derenin içinde nokta yaptığımız taşların üzerinden geçmemizi sağlayan Kubitay aynı zamanda profesyonel dağcı gibiydi Çağıldayan dereler bir orkestra gibi bize konser veriyordu. Bazen Mozart senfonisi, bazen bir kemençe bir tulum bazen de bir boğuk sesten gelen ağıt gibiydi…
Aştıkça, yükselen büyük kubbe şeklini almış tepeler üzerinde kısa molalar veriyor; sırt çantalarından aperatif yiyecekleri çıkarıp göle ulaşabilmek için gerekli enerjiyi depoluyorduk. Sırt çantası olmadığı halde sürekli bir şeyler atıştıran Halis arkadaşımız sırt çantası şişkin dostlarının yanında yürüyordu. Ve nihayet mola yerimiz çağıl çağıl göle ulaştık…

Çağıl göl şu anki görüntüsüyle gelinlik giymiş bir kızın belinde duran yaldızlı kemer gibiydi. Kış sonrası kendini hayata açan tomurcuk gibi, deveboynu tepesinin gövdesinde barınıyordu. Karların eriyen sularıyla daha da şişmanlamaya yüz tutacak gibiydi. Tenimizi hafifçe ısıran rüzgârın gölde oluşturduğu dalgalar bize hoş geldin der gibiydi…

Postallarımı çıkarıp suya temas ettiğimde ayaklarımdan itibaren bütün vücudumu saran yabani bir soğukluk hissettim.Yer yer eriyen karların arasından, yeşermeye başlayan çimlerden tüten buhar, güneşle baharın aşkını büyük bir hasretle yâd ettiklerini gösteriyordu. Bu aşkın meyvesi ise etrafımızı süsleyen yayla çiçeklerimiydi dersiniz.

Bu molanın bende bıraktığı duygusal titreşimi bozan, Serap’ın açlık sınırına gelip sırt çantalarına saldırmasıydı. Bu saldırıdan doğan Çağıl göl meydan muharebesinin galibi neyse ki Serap’tı. Anlaşmaya varan arkadaşı ona küçük bir ganimet sundu.
Grup sorumlusu Halis arkadaşımızın startından sonra 2. etap çağıl göl-cami boğazı rotasına koyulduk. Sırt çantaları üzerinde yaptığımız kayak sefası yol boyunca çocukluğumu hatırlattı…

Hafızam geriye doğru anılara dönerken ayaklarım postallarımla, yolu biliyormuşçasına cami boğazına doğru ilerliyordu. Hedefe adım adım yaklaşırken kulüp başkanı Hamdi Bey geçiti göstermesiyle grupta hedefi başarmanın dayanılmaz mutluluğu yaşanıyordu. Bu birazda;  varılan yerleşim alanında yapılabilecek mangal keyfinin damakta bırakacağı yutkunmaydı… Kasap’a yaklaştığımızda grupta ani bir depar atmalar başladı. Tüm tradost gezginleri yorgunluğu unutmuş: demir askılarda üzüm salkımı gibi asılı duran kuzuları seyretmeye daldı. Bu arada kasapla kubitay arasında sıkı bir pazarlık başladı. Pazarlığı kazanan kasap mangal keyfimizi ikram ettiği çay ve bir çuval soğanla Kubitay’ın yüzünü kara çıkarmadı. Üstelik yayla suyu da bedavaydı…. Soğanlar yumrukla kırılarak yenirken; etler yağlı dudaklarımızın ve ellerimizin arasından sörf yapar gibi midemize kayıyordu.

Vücudumuz ağırlaşmaya, havanın soğumasıyla da üşümeye başladı. Gezginlerin artık yürüyecek dermanı kalmamıştı. Başlangıç noktasına bir araçla gitmek en kestirme yoldu ve bir vasıta aranıyordu.  Kim bilir. Beklide kırmızı kamyoneti olan kasap dostumuz……