"Galata bankerleri" sanıyla tanınan ve gerektiğinde saraya bile borç verebilecek kadar maddi güce sahip Rum bankerlerinden Hristaki efendi tarafından yaptırıldı. Kısa zaman içinde meyhaneler tarafından ele geçirilmiş olan bu avlulu bina 70 li yıllardaki yangından sonra restore edilerek yeniden hizmete girdi.

Hemen yanı başındaki tarihi balık pazarının etkisinden olacak ki birbirinden hoş mezeleri keyifli atmosferiyle herkesin sohbetine kucak açan "çiçek pasajı" deyim yerinde ise "meyhaneler çarşısı" artık. Geçirdiği büyük yangından sonra restore edilen beğenmediğim görüntüsüyle yenilenen eski müdavimlerine keyifli zamanlar vaat edermi bilmem ama bir-kaç saat oturmaktan haz aldım doğrusu.

Geçen hafta sonu Cuma akşamı gittim İstanbul'a Pazartesi sabahı dönmek için. Sözüm ona hafta içi yağmurla kirini temizlediğini öğrendim İstanbul'un. Çatılarından aşağı tüm evlerin yıkandığını bana tertemiz halini hazırladığını düşündüm İstanbul'un. Fakat ben her yanını değilde çiçek pasajına ayıracaktım iki günlük zamanımı

Çiçek Pasajı

Dar fakat iki kanatlı yeşil ferforje bir kapı. Biraz heyecan bir okadar da hayal kırıklığı. Giriş heyecan. Eskilerin anlattığı görüntüye uymayışı düş kırıklığı......

Çiçek pasajına ilk kez gidecek olmanız heyecanı, eskilerin anlattıklarına uymayan görüntüsü ise düş kırıklığı yaşatacak sizde. Yenecek çok şey varda yinede hissedecek birşey bulunur elbet. Belkide gizli kalmış yazarlık yönünüz ortaya çıkar. Yeni dostlar bile edinebilirsiniz. Yazar Rıfat ILGAZ'a çok yönlü olmasını neye bağladığını sormuşlar: "Gider çiçek pasajına otururum. Bir bira içerim. Birileri gelir, sohbet başlar. Bira söylerim şurdan burdan konuşuruz. Biraz konuları dürtüklerim. Bir iki saat oturur tüm hayatını anlatır gider."

Çiçek pasajında bir mekan: MAHZEN

Mahzen şarkılardan bile fazla etkiledi benliğimi. Yüreğim titredi. Gözlerim duvarlara kaydı. Her oturan duvarlara yazı yazmış anlaşılan. Benden de birşeyler kalsın istedim içimden. Daha zorunu seçtim.Duvarlarına takılı kaldı gözlerim.

Çiçek pasajının en kötü yanı garsonların işkenceye dönen bakışlarıyla sizi mekana davet etmeleri. Önümde giden bir grup sayesinde bu işkenceden kurtuldum. Hemen ardından adımlarımı karataşlı basamaklardan mahzen isimli mekana yavaş yavaş bıraktım. Mekan boş sayılabilecek gibiydi. Masaların boş olması nerde oturacağım konusunda seçimimi zorlaştırdı. Akşamcılar henüz gelmemişti anlaşılan. Bir köşede karataşlı duvarların sırtına kendimi siper ettim. Merdivenleri inerken aşağıdan Muazzez ERSOY'un sesi "bir gönül vardı bende henüz aşkı tatmamış" duvarlara çarpa çarpa geliyordu. Artık mahzende zamanın çok güzel geçeceğini düşündüm. Son basamağa indiğimde Faruk Nafiz ÇAMLIBEL'in "han duvarları dudaklarımdan yüreğime yol almıştı bile:

"Atlarımız çözüldü girdik handan içeri

Bir deva bulmak için bağrındaki yaraya

Toplanmıştı garipler şimdi kervansaraya

Bir noktada birleşmiş vatanın dört bucağı

Gurbet çeken gönüller kuşatmıştı ocağı

Bir pırıltı gördümü gözler hemen dalıyor

Göğüsler çekilerek nefesler daralıyor

Şişesi is bağlamış bir lambanın ışığı

Her yüzü çiziyordu bir hüzün kırışığı

Gitgide birer ayet gibi derinleştiler

Yüzlerdeki çizgiler, gözlerdeki çizgiler

Yatağımın yanında esmer bir duvar vardı.

Üstüne yazılarla hatlar karışmışlardı.

Fani bir iz bırakmış burda yatmışsa kimler."

Masama oturduktan sonra bu şiire birkaç mısrada ben eklemek isterdim. Edebiyatçıların ne düşüneceğini umursamadan. İstanbul'u ilk kez yaşanabilecek kadar huzurlu buldum. İnsanların yüzüne bakmadan.