-24. yıl  anısına-

Önce babalarımıza başkaldırdık.

"Kuşak çatışması" dediler adına, 14-15 yaşlarındaydık.

Boykotlarda, ‘Lise sorumlusu', ‘ortaokul sorumlusu', ya da ‘okulun  koridor sorumlusu' yduk.

Kitlelerin sorumlusu, ama ailenin, mahallenin, başkaldıran delikanlıları, kızlarıydık.

16-17 yaşımıza geldiğimizde ergenlik sivilcelerimizle, sakallarımız birlikte uzamıştı.. Saçlarımız, yiğitliğimiz, namusumuz, onurumuz...

Aynada kuşatılmıştık.

Ailemizin giydirdiği çelik yeleklerimizi, paslatarak fırlatmak için diretiyorduk.

Direniyorduk, ailemizin tabularına. Geleneklere. Göreneklere. Öğretilere.
Ayak diretiyorduk, haksızlığa, eşitsizliğe, adaletsizliğe.

Önce babamıza başkaldırdık.

Hiddet, şiddet ve öfkeyle bastırıldı ilk gençliğimiz.

Değişmeliydi düzen. Düzen değişmedi, biz değiştirildik.

Ülkeyi kurtarmaya soyunan gençlerdik. İşkencelerden geçtik. Direndik.. Öldük. Kimimiz vazgeçtik.. Ağabeylerimiz öbür tarafa geçtiler, sıtma tuttu bizi, titredik, terledik.

Kuşakları taktık boynumuza ilmik ilmik. Asıldık, boğazlandık.

Kurşunlandık. Yakıldık. Darmadağan edildik.

Aldılar gençliğimizi elimizden, iğdiş edildik. Çürüdük.

Kimimiz erken kaçtı evden. Çoluk çocuğa karıştı kimi. Kimimiz evde kaldık, sokak çocuğu oldu, kimi de...

Kimimiz iskambil kağıtlarını  tararken, tarandı kahvede.

Kuşaklar gelip geçerken üstümüzden, biz, 77 kez geçtik gökkuşağının altından.

68 Kuşağını göremedik, 78 Kuşağına yetişemedik. Sendeledik.

"Barış" dedik, "dostluk ve kardeşlik" istedik... Kimimiz "milliyetçilik" dedi, kimimiz "yurtseverlik!".

Gençtik. Patlayacak bir yürektik.

Bildik ya da bilemedik. Ama, söylendik.

‘Söylenen' ve ‘dinleyen' iki kardeş idik. Kardeş kardeşi yedik.

12 Eylül çöktü üzerimize.

"Karıştır- Barıştır ‘ yöntemiyle aynı ranzada yatırtılar bizi ölülerimizin üzerine...

Ne, biz Nikaragua'da devrim yapacaktık, ne siz Azerbeycan'ı kurtaracaktınız. Türkiye'nin mutluluğuna soyunmuştuk hepimiz.. Elimize yüzümüze bulaştırdık.

12 Eylül çöktü üzerimize, hırpalandık, örselendik.

Otobüsler dolusu istiflendik. Hücrelere dizildik.

Uçaklar dolusu, yaban ellere göçtük.

Ne memleketi, ne kendimizi kurtarabildik.

Biz , hiçbir kuşağa giremedik.

Ne, 68. Ne, 78. Ne 2018 ? Biz  kaybolduk...