Ayvalık’tan, Dikili’den, hele hele Assos’tan elinizi uzatsanız tutacakmışsınız gibi görünen Midilli, bizim buraların kokusunu içinde barındırıyor. Ara sokaklarda Cunda, kıyıda Ayvalık oluveriyor. En önemli fark, bizdekinin aksine onlar, “eski”yi korumuşlar zeytin ağaçlarına gözleri gibi bakmışlar.

Dikili’den  bir saatten daha az bir sürede ulaşılabiliyor, ama ana trafik Ayvalık’tan. 

Gökyüzünden baktığımızda, beyaz yelkenliler kuzeyin lacivert sularında yaz rüzgârına karşı kanat çırpan birer küçük kelebeği andırıyor.

Kente yaklaştıkça sıklaşan adacıklar ise kopan bir kolyenin boncukları misali sağa sola dağılmış. Bazılarında kırmızı çatılı tek tük evler göze çarpıyor. Birazdan Stockholm'e, Arlanda Havaalanı'na iniyoruz...

Takvim mayısın sonunda, ama yazın daha bir tek gününü bile doyasıya yaşayamadık bu sene. Termometre 15'in üstünde tutunmayı başaramadı.

'Kesintisiz güneş' özlemimiz had safhada. Bu kış ülkesinin 'kemik ısıtmaz' başşehrinde, teftişteyim. Moskova'yı geziyorum; gönlüm sükûnda, gözlerim açık.

Takvim mayısın sonunda, ama yazın daha bir tek gününü bile doyasıya yaşayamadık bu sene. Termometre 15'in üstünde tutunmayı başaramadı.

Aslinda inanilmaz guzel bir konumu var uc adacik ve anakara uzerine kurulmus, her adayi birbirine baglayan koprulerin sehri Lagos. Palmiyeler ve mango agaclarinin insan populasyonuna kafa tutacak olcude cok olusu dikkatinizi ceken ikinci unsur.